δέρμα

πλέγμα από πόρους

άχαρο και όμως τόσο χαρισματικό

ξεχασμένο και όμως τόσο σημαντικό

εσύ είσαι το όριο του μέσα μου

εσύ είσαι το όριο του έξω τους

ταράζεται η ψυχή μου και φουντώνεις και εσύ

κλαίνε τα μάτια μου και ιδρώνεις εσύ

ποτίζεσαι απο θλίψεις και αγωνίες

με την ίδια ευκολία που ποτίζεσαι  απο την βροχή

έχεις γίνει απαλό μετά απο τόσα χρόνια που έμαθες να είσαι σκληροτράχυλο

τα βάρη που σηκώνεις σε έχουν κάνει ανάλαφρο,ίσως διαφανές

Πάνω σου καταγράφονται όλα τα καρδιοκτύπια

είσαι κήρυκας συναισθημάτων

φωτίζεις,κοκκινίζεις,

σκυθρωπιάζεις,λάμπεις,

μαραζώνεις,τεντώνεσαι,

ρυτιδιάζεις,

καθαρίζεσαι,βρωμίζεσαι και πάλι

αγκαλιάζεις τους ανθρώπους με τέτοιο τρόπο που δεν έχουνε αγκαλιαστεί ποτέ

εξαιτίας σου,αντιλαμβάνομαι το χάδι και το χτύπημα,την αγκαλιά και το μαχαίρωμα

καθρέφτη της ψυχής μου και φυλακή της

Μια απο αυτές τις μέρες

Με στεναχώρησαν πολλά πράγματα σήμερα...

Ένας φίλος που δεν συμπεριφέρεται σωστά,
η ίδια μου η συμπεριφορά μου απέναντι σε αυτόν τον φίλο,
που δεν είμαι πνευματικά ''ανώτερη'' ώστε να παρακάμψω τα αρνητικά του παραπάνου φίλου,
μια ανίατη συζήτηση και ψευτοφιλοσοφία σε μια καφετέρια,
ο χλιαρός σε θερμοκρασία καφές της ίδιας της καφετέριας,
που έβρεχε τόσο πολύ που πάγωσαν τα πόδια μου,
τα λεφτά που σπατάλησα και τώρα έχω μείνει ταπί,
για το πόσο πολύ μου λείπει η οικογένεια μου,
και για το πόσο μακριά βρίσκομαι απο το να βρώ τον εαυτό μου

πάμε!

Πάλι μπλέξαμε καρδιά μου!
Μάζεψε τα κομμάτια σου,σκούπισε τα σπασμένα,σφίξου λίγο να έρθεις στα συγκαλά σου,και προχώρα....
ΠΑΜΕ,σε περιμένω,με έχεις καθυστερήσει πολύ με την ζωή μου...

Προσευχή.

Τα πόδια μου ολίσθησαν
κουράστηκαν από το περπάτημα.
Δεν δύναμαι να προχωρήσω άλλο,
δεν έχω τη θέληση να τρέξω.
Το βλέμμα μου έστρεψε εις τα οπίσω
η καρδιά μου δεν μπορεί να παρηγορηθεί.
Ντροπή και τύψεις είναι το ένδυμα μου,
στεναχώρια και οργή.
Τα χέρια μου θέλησαν να με σκοτώσουν
το μυαλό μου σταμάτησε,έγινε μια απλή μηχανή.
Φώναξα ''τα παρατάω'',''δεν νοιάζεσαι'',
''παλεύω εις μάτην''
Έκραξα,''τέλος'',σύρθηκα στο πάτωμα,
δεν άντεξα άλλο τα χτυπήματα.

Και μέσα στη θαλπωρή μου
κι στην αμηχανία μου,έκραξα
΄΄Οχι!Υποφέρω αλλα δεν τα παρατάω''.
Είμαι αδύναμη,φταίχτης και αμαρτωλή
αλλα δεν τα βάζω κάτω.
Ξέρω οτι ο Κύριος θα με αναβιβάσει
Αισθάνομαι οτι με βλέπει
Αισθάνομαι οτι με σπλαχνίζεται
Δεν το βλέπω,αλλα το αισθάνομαι.

Τώρα που τα πόδια μου έσπασαν
θα σε αφήσω να με σηκώσεις
Τώρα που η καρδιά μου έλιωσε
θα σε αφήσω να μου τη ξαναπλάσεις
Μόνο δύναμη και υπόσχεση δώσε μου
οτι όλα θα βγούνε σε καλό.



Εμπνευσμένη απο τους Ψαλμόυς&τον Ιώβ απο τη Παλαιά Διαθήκη.

Μπερδεύτηκα :S

    Πολλοί άνθρωποι λένε να ζεις στο παρόν και όχι στο μέλλον ή στο παρελθόν,γιατί το μέλλον είναι αβέβαιο και το παρελθόν δεν μπορείς να το αλλάξεις.

         Και εγώ,με την ανθρώπινη ηλιθιότητα που με βαράει,δυσκολεύομαι να το κάνω πράξη ή ακόμα και να το καταλάβω.Το παρελθόν μου φαίνεται γνώριμο και το μόνο σίγουρο,το μέλλον ελπιδοφόρο ενώ το παρόν μια υποχρεωτική στάση που πρέπει να υπομένω και να περιμένω μέχρι να περάσει το τρένο του αύριο.

          Αναρωτιέμαι...υπάρχει όντως παρόν;Όλα,δεν είναι ένα άμεσο μέλλον;.Για να γίνω πιο κατανοητή,πες πως είναι Σάββατο πρωί και κανονίζεις να βγείς το βράδυ.Δεν ανυπομονείς για το βράδυ;Δεν κανονίζεις τι θα φορέσεις,πιεις,πεις κτλ; Άρα,ζείς το μέλλον(βράδυ)στο παρόν(πρωί).

          Δεν ξέρω γιατί μου φαίνεται τόσο δυσνόητο το ρητό ''να ζεις με τις ευλογίες του σήμερα''.Τόσο αχάριστοι είμαστε εμείς οι άνθρωποι;Ή τελοσπάντων θεωρείται αχαριστία να περιμένω κάτι ώστε να ξεχνάω αυτά που έχω;Ή απλά είναι ένα άλλο,κακό χαρακτηριστικό του ανθρώπινου εγκεφάλου,που παίζει μεταξύ των ορίων του εγωισμού και του αλτρουισμού;Δεν έχω κάτι πολύ σημαντικό(μια δουλεία,έναν σύντροφό,την υγεία μου),και περιμένω με ανυπομονησία το μέλλον για να το αποκτήσω,αψηφώντας τα υπόλοιπα.Αυτό είναι καλό ή κακό;

Κάποιος να με ξεμπερδέψει γιατί αρχίζω και τσαντίζομαι.

Άκυρη σκέψη

Στεναχώρια και δυσκολίες,θα βρείς σε κάθε γωνία που στρίβεις.

Λυπάμαι-αλλά συνειδητοποίησα πως η ζωή είναι γκρίζα με λίγο ξεχασμένο χρώμα που και που για να αντέχεις να υποφέρεις. Αλλά και πάλι,αντέχεται.Εκεί που χάνεσαι,τσούπ!,λίγο κόκκινο για να σου φτιάξει η διάθεση.

Ο άνθρωπος είναι γεννημένος να συζεί με δυσκολίες αλλά υποχρεωμένος να μη γίνουν οι ερωμένες του.

Προβλήματα και τυρόπιτες.

Είναι μερικές φορές που όπως και να το κάνεις
όσο και να το κάνεις
όσο και μακρυα να πάς
όσο και να φάς
να κοιμηθείς
ξεκουραστείς
γελάσεις
μιλήσεις
κλάψεις
γκρινιάξεις
διαβάσεις
προσευχηθείς
ευχηθείς
ξεχαστείς

πάντα θα σε κυνηγάει μια ματαιοδοξία,μια στεναχώρια και ένα πρόβλημα.

Τί είναι ο άνθρωπος ε?Ένα μυρμίγκι τόσο μικρό και ασήμαντο που βλέπει μπροστά του ενα εμπόδιο και το νομίζει για βουνό ενώ αν μονο του έδινες φτερά(γιατι υπάρχουνε και τα μυρμίγκια που πετάνε)και απομακρυνότανε για λίγο απο τη γή,θα έβλεπε πως το βουνό του είναι ένα ψύχουλο,πεσμένο απο κάποια τυρόπιτα ενος περαστικού...τόσο γελοίο.