Μαύρη,μαυρίλα πλάκωσε...

Προβλήματα και τυρόπιτες.

Είναι μερικές φορές που όπως και να το κάνεις
όσο και να το κάνεις
όσο και μακρυα να πάς
όσο και να φάς
να κοιμηθείς
ξεκουραστείς
γελάσεις
μιλήσεις
κλάψεις
γκρινιάξεις
διαβάσεις
προσευχηθείς
ευχηθείς
ξεχαστείς

πάντα θα σε κυνηγάει μια ματαιοδοξία,μια στεναχώρια και ένα πρόβλημα.

Τί είναι ο άνθρωπος ε?Ένα μυρμίγκι τόσο μικρό και ασήμαντο που βλέπει μπροστά του ενα εμπόδιο και το νομίζει για βουνό ενώ αν μονο του έδινες φτερά(γιατι υπάρχουνε και τα μυρμίγκια που πετάνε)και απομακρυνότανε για λίγο απο τη γή,θα έβλεπε πως το βουνό του είναι ένα ψύχουλο,πεσμένο απο κάποια τυρόπιτα ενος περαστικού...τόσο γελοίο.

Διεστραμμένη και σφόδρα απατηλή.

Ξύπνησαν πάθη του παρελθόντος 
ανησυχίες του παρόντος 
και ερωτηματικά του μέλλοντος.

Ο στρατιώτης έτοιμος για επίθεση,

στη μάχη βρίσκεται,κρυμμένος πίσω από κάτι παλιά σίδερα.Πάντα κρύβεται πίσω από τη σκουριά.

Οι σύμμαχοι του βρίσκονται παντού: δίπλα του,πίσω του,στον ουρανό

αλλά ο εχθρός δεν είναι απέναντι,αλλά μέσα του φωλιάζει.

Ένας ψίθυρος ακούγεται.''Όχι,μη,άστο καλύτερα,δεν βαριέσαι..."

Ως ένοπλος εχθρός,η καρδία,πάντα βρίσκει τρόπο να σε τρομάζει.

Ο στρατιώτης κοντοστέκεται.Να πάω ή να μη πάω;Να το κάνω ή όχι;

Ο εχθρός μέσα εξακολουθεί και ψιθυρίζει,και μερικές φορές πάνω στον στοχασμό,σηκώνει τη φωνή.

Ο πόλεμος τώρα έχει μεταφερθεί μέσα σου,

δύο πλευρές μάχονται

δύο διαφορετικοί άνθρωποι συγκρούονται.

Ο στρατιώτης σηκώνει το μαχαίρι του αργά και ξανασκέφτεται.

Μετά απο μια απότομη κίνηση κατασκίζει το στήθος του,

βάζει ολόκληρη τη παλάμη του μέσα στη πληγή,

αίμα και βλέννα ώς ένδειξη διαμαρτυρίας.

Ψαχουλέυει το ίδιο του το είναι,ενώ δάκρυα πόνου κυλάνε.

Πιάνει τη καρδία του,τη βγάζει έξω απο το σώμα του,σπαρταράει.

''Απατηλή και ψεύτρα'' καταφέρνει να πεί

και ξεψυχάει ένδοξα στο πεδίο της μάχης.

«Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης»*

Μη μου μιλάς για αυτά που ήδη ξέρω,σε εκλιπαρώ,τα βαριέμαι φρικτά.

Κρίση,λεφτά,αγόρια,τρανς μουσική,

τσιγάρα,''βαριέμαι",σεξ,εκλογές,μόδα,κλάμπ,ανέκδοτα,φάσεις,ναρκωτικά,ποδόσφαιρο,

αλκοόλ,φαί,ανούσιους έρωτες,μεθύσια,ξερατά...

Μα κανείς μας δεν μπορεί να δεί πάνω απο την ευθεία των ματιών μας;

Μίλα μου για κάτι που δεν έχω ξανακούσει,

όλα αυτά μου ξυπνάνε μια ατέρμονη ματαιότητα.

*«Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης» (Εκκλ. 1, 2)

Παράκληση

Ψυχή μου,όσο μπορείς ,να πολεμάς

?/10/2012

Εκείνη τη νύχτα έτυχε να περπατάω σε κάτι στενά με τους φίλους μου.Γέλια,προστυχόλογα,βρισίες,φωνές και ανώριμα γκαρίσματα,κραυγές μονο και μόνο για να ξυπνήσουνε το κόσμο,κρύα ανέκδοτα,ψέυτικα χαμόγελα,αρρωστημένα λόγια,αηδιαστικές σκέψεις,άσχημες καρδίες...ανούσια πράγματα που γεμίζουνε τη νύχτα σου, λέξεις και συναισθήματα που εκφράζονται μόνο και μόνο για να καλύψουνε το κενό που κρύβει ο κάθε ένας μέσα του, πράγματα που λέγονται για να χαλάσουμε τη σιωπή.

Και αυθόρμητα,έμεινα λίγα βήματα πίσω.Κοίταξα ψηλά στον ουρανό και είδα τα αστέρια,κατι που δεν μου είχε καν περάσει απο το μυαλό να παρατηρήσω εκείνη τη βραδιά αφού είμουνα "τόσο" απορροφημένη με όλα τα παραπάνω.

 Ήτανε υπερβολικά φωτεινά και πολλά,πολύ πιο όμορφα απο της Αθήνας αλλα και πιο...δεν ξέρω,μάλλον λυτρωτικά.Αμέσως ένιωσα μια ανακούφιση,ενα αίσθημα που είμαι σίγουρη πως είμουνα η μόνη που το ένιωσα ανάμεσα σε 10 άτομα.Γρήγορα ένιωσα μια ζεστασιά να με πλημμυρίζει και μπορούσα να καταλάβω ότι συναίσθημα είχε πλημμυρίσει όλο μου το είναι.


.Οι άλλοι συνεχίζανε με τις μπύρες και τις μαλαματίνες αλλα εγώ εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου δεν βρισκόμουνα στη Γή αλλα σε ένα μέρος που όλα είναι ήσυχα και καθαρά,αληθινά και με έναν σκοπό.

Αυθόρμητα κοντοστάθηκα.Υπάρχει κάτι παραπάνω απο αυτο που βλέπουνε τα μάτια μου,απο αυτο που ακούνε τα αυτία μου,απο αυτο που γέυεται το σώμα μου.

Και στο επόμενο δευτερόλεπτο,σηκώθηκα και έφυγα ντροπιασμένη για τη αφηρημάδα μου.

Ο καθρέπτης

Μόλις σχόλασε απο τη δουλεία και αυτή,για άλλη μια φορά,τρέχει να προλάβει κάτι.

Τρέχει προς την κεντρική πλατεία,βαδίζει έντονα προς το σκοτεινό στενό.Οι δρόμοι άδειοι και υγροί,νερό στα πόδια της και λάσπη στη παλία της καμπαρντίνα.Δεν πτοείται όμως.Τρέχει να προλάβει.

Ανεβαίνει τις σκάλες πολύ βιαστικά και αυτές παραπονιούνται.Τρίζουν και ουρλιάζουν.Όμως αυτή δεν πατάει πιο μαλακά-αντίθετα-στα τελευταία πέντε σκαλοπάτια επιταχύνει.Βγάζει το κλειδί απο τη τσάντα της,της πέφτει κάτω.Σκύβει,κάπως άχαρα,για να το πιάσει.Τα χέρια της τρέμουν,της πήρε αρκετή ώρα μέχρι να βρεί τη κλειδαρότρυπα και να καταφέρει να ανοίξει τη βαρία της πόρτα.

Συνεχίζει να περπατάει γοργά,πατάει το παλίο της διάδρομο με τις λασπωμένες της μπότες.Η καμπαρντίνα πέφτει με μια κίνηση στο σκονισμένο της χαλί.Μυρίζει μούχλα.Ο ένοικος πάλι αρνήθηκε να καθαρίσει τον λέβητα και έτσι η μυρωδιά φτάνει μέχρι το μόλις 20 τ.μ διαμέρισμά της.

Πετάει τη τσάντα της κάτω,αφήνει τα βρεγμένα μαλλία της ελέυθερα,αρχίζει να ξεκουμπώνει το μάλλινο της φόρεμα.'Επειτα,σειρά έχει η δεξιά μπότα και η νάυλον κάλτσα, ενώ συνεχίζει να φοράει το αριστερό ζευγάρι.

Διστάζει.Σκέφτεται...

Κατεβάζει γρήγορα τις τιράντες του σουτίεν της και με μια απαλή κίνηση,σαν ανδρικό χέρι,κατεβάζει το σλιπάκι της.Τώρα,ηρεμούν επιτέλους οι κινήσεις της,ανασαίνει με πιο βαρία πνοή,σαν ψάρι έξω απο το νερό έτοιμο να παραδωθεί στην ασφυξία του.

Προχωράει δειλά προς τον καθρέπτη .Αντικρύζει το κουρασμένο σώμα της,τη γυμνή της σάρκα,το δέρμα της το χλωμό.Το βλέμμα της προχωράει προς τα κάτω,μπορεί πλέον να ξεχωρισει μια μάυρη σειρά πάνω απο τον αιδοίο της,τα στήθια της τα ευάλωτα και τα κόκαλα στο γοφό της.

Στον καθρέυτη αντικατοπτρίζεται η παρουσία της όπως ακριβώς τη γέννησε η μάνα της η μακαρίτισσα,γυμνή απο τα πάντα-γυμνή απο ρούχα,φόβους και πάθη.Και έτσι όπως στέκεται,νιώθει το γλυκό αλλα και κρύο αίσθημα που νιώθει ένα νεογγένητο όταν βγαίνει απο τη μήτρα

...ελευθερη.

Λοιπόν...φέυγω.

Ήρθε η ώρα να φύγω για άλλη πόλη.Ο λόγος?Πέρασα στο Πανεπιστήμιο που θέλω,στα Ιωάννινα,Πλαστικές Τέχνες&Επιστήμη της τέχνης(για να σου δώσω να καταλάβεις,είναι τέχνη και τεχνολογία.Animation,modeling 3D,φωτογραφία,ζωγραφική,γραφιστική,γλυπτική,κινηματογράφος κλπ) μαζί με την κολλητή μου(woah...)

Και ανάμεσα σε κούτες του ΙΚΕΑ,σε ξεχειλωμένα ζεστά πουλόβερ που οπωσδήποτε θα χρειαστούν εκεί πάνω και βυθισμένη στον κόσμου του απέραντου άγχους της μετακόμισης,δεν μπορώ να ξεχωρίσω τα συναισθήματα μου.Ενθουσιασμός ή στεναχώρια;Χαρά ή φόβος;Συγκίνηση ή μετάνοια;

Δεν το συζητώ ότι χαίρομαι απίστευτα που πέρασα στη σχολή που ήθελα.Και δεν θα σχολιάσω κάν το γεγονός που πέρασα ΜΑΖΙ με την κολλητή μου,στο ίδιο τμήμα,στο ίδιο σπίτι,θα μοιραστούμε την ίδια τουαλέτα.

Σκέφτομαι μόνο τι έχω να αφήσω πίσω.Και θα αφήσω πολλά.Χαίρομαι που θα ξεφορτωθώ άτομα&καταστάσεις τις οποίες έπρεπε μέχρι τώρα να ανέχομαι ωσότου να απομακρυνθώ όσο πιο μακρυά γίνεται απο αυτές.Επίσης χαίρομαι που θα κάνω μια φρέσκια αρχή.Δική μου αρχή,δική μου απόφαση,δική μου πρωτοβουλία.Ανυπομονώ να ανοίξω το παράθυρό μου και να αναπνέυσω ένα διαφορετικό αέρα,έναν αέρα με λιγότερο ίσως καυσαέριο.Καινούρια αρχή,καινούρια λάθη.

Άλλα τι γίνεται με τα πράγματα που πρέπει να συνεχίσεις να κουβαλάς?Μερικές φορές φυλακίζομαι και πέφτω στην ίδια μου τη παγίδα.Σαν να έχεις πάνω σου κάτι τελειωμένο,κατι παλιό αλλά να μην μπορείς και να μην θέλεις να το αποχωριστείς.Σαν τη πιπίλα σου,όταν ήσουν μωρό.Μα πως στο καλό θα μεγαλώσεις και θα ξεκινήσεις κάτι καινούριο αμα πρώτα δεν πετάξεις την πιπίλα σου?Κάθε αρχή και δύσκολη,που λένε.

Ελπίζω και προσεύχομαι να σηκωθώ σύντομα ξανά στα πόδια μου.Να διώξω ότι με κρατάει πίσω και να χαρώ τη καινούρια μου φοιτητική ζωή.Θέλω να φτιάξω το δωμάτιο μου όπως μου αρέσει,θέλω να διαλέξω έγω το πιρούνι που θα τρώω,θέλω να μην ξαναπέσω στα παλία.Μόνο ελπίδες απλώνονται μπροστά μου.Ελπίδες και καινόυρια παπλώματα.

Στο καλό λοιπόν και όταν γελάς να το εννοείς.

Θα ήθελα

Θα ήθελα να είμουνα ένας βράχος

σταθερός και αμετάβλητος,κατα γής

Θα ήθελα να είμαι ενας βράχος ασάλευτος

στης θάλασσας και των ανέμων την οργή.

Θα ήθελα να είμαι λίγο αέρας

αδιάφανη πάντα και διακριτική

δροσιά στον ιδρωμένο σου αυχένα

παρηγοριά στο μοναχικό πουλί.

Θα ήθελα να είμουνα νερό

δυνατή και ορμητική

θάυμα στο ξεραμένο σου το στόμα

θάυμα στο πληγωμένο σου κορμί.

Θα ήθελα να είμουνα μυρμίγκι 

ταπεινό και εργατικό

αποφασισμένο να εκπληρώσω 

τον καλοκαιρινό μου τον σκοπό.

Θα ήθελα να είμουνα δένδρο

χρήσιμο και δοτικό

τους καρπούς μου απλόχερα να δίνω

και έπειτα να πεθαίνω καρτερικό.

Θα ήθελα να είμουνα σπόρος 

όπου με παρασέρνει η τύχη να ζώ

να φυτρώνω στο λιγοστό το χώμα

και μόνο νερό να επιθυμώ.

Θα ήθελα να είμουνα ένα πρόβατο

ειρηνικό και αγαθό

να παραχωρώ κάθε τρίχα,κάθε λίπος του κορμιού μου

με το μυαλό μου στον υπέρτατο σκοπό.

Θα ήθελα να είμουνα Φύση

Μόνο για εσένα να ανθίζω,μόνο για εσένα να ζω

Παρατήρηση.

(Εμπνευσμένη απο αυτό το ποιήμα του Τάκη Σινόπουλου)

Ο άνθρωπος χωρίζεται σε 3 κατηγορίες.Ο καιόμενος,ο παρατηρητής και αυτος που θα κάνει ότιδήποτε για να χαλάσει το θέαμα.Ας αναλύσουμε όμως τις τρείς αυτες κατήγορίες ως προς τον τρόπο σκέψης τους και τη στάση ζωή τους.

Ο καίομενος.

           Καιόμενος είναι ο άνθρωπος που,όπως λέει εξάλλου το όνομα αλλα και μπορει να διαπιστωθεί απο το παραπάνω ποιήμα,καίγεται (κυριολεκτικά ή μεταφορικά) και θυσιάζει την ίδια του τη ζωή για κάποιο ανώτερο σκοπό.Καίγεται χωρίς παράπονο ,παραμελώντας τον σαρκικό του πόνο και στέκονται περήφανοι ενω το πρόσωπό τους αφανίζεται στις φλόγες.

Οι καιόμενοι,χωρίς διαπραγμάτευση,είναι οι ήρωες αυτού του κόσμου.Θα μπορούσε να είναι ένας πολεμιστής που θυσιάζεται για την πατρίδα του,ενας επαναστάτης που πάει αντίθετα απο το ρέυμα της κοινωνίας,ενας συνετός χριστιανός που αψηφά τον εγωισμό του,μια νοικοκυρά που κάνει τα πάντα για την οικογένεια της χωρίς αντάλαγμα,ένας απλός άνθρωπος.

Ένας καιόμενος παραδίδει σώμα και ψυχή σε κάτι το ανώτερο-είτε το ονομάσει κανείς αγάπη,ελευθερία,δικαίωμα,πίστη,τιμή-χωρίς να συλλογίζεται αυτά που χάνει,αυτα που δεν ευχαριστίεται,αυτα που τον πονούν,στεναχωρούν ή και πληγώνουν.Ζουν το προσωπικό τους μαρτύριο σιωπηλοί και περίφανοι χωρίς να περιμένουν χειροκρότημα ή το βλέμμα και την προσοχή του κόσμου.

Ο παρατηρητής.

Ο παρατηρητής είναι ο ουδέτερος άνθρωπος.Κοιτάει τον καιόμενο,τον θαυμάζει,τον επαινεί για την θυσία του,το κουράγιο του,την αντοχή του.Βαθιά μέσα του φθονεί-θα 'θελε να ήτανε και αυτος ένας καιόμενος,να ζεί για κάποιο σκοπό και να μην περιπλανιέται άσκοπα προσπαθώντας απλά να επιβιώσει.


Φοβάται όμως και διστάζει.Ανησυχεί για όλα αυτα που θα πρέπει να θυσιάσει και προτιμάει να συμβιβάζεται με τα έυκολα .Έτσι,είναι πάντα ένα βήμα πίσω απο την πυρά,παρακολουθεί τον καιόμενο που πεθαίνει μόνος του και σιωπηλά ενώ σκέφτεται τη ζωή του και ζυγίζει τι έχει,τι είχε και τι θα μπορούσε να έχει.


Και όταν πιά ο καιόμενος σβήσει,τρέχει αναστατωμένος να ρίξει νερό στη φωτία-μήπως και καεί κανένας καταλάθως-και συνεχίζει τη μικροαστική ζωούλα του.

Αυτοι που κάνουν τα πάντα για να χαλάσει το θέαμα.

Είναι οι άνθρωποι που δεν τους συμφέρει να υπάρχουν καιόμενοι παρα μόνο παρατηρητές.Δεν θέλουν οι υπόλοιποι να σκέφτονται,δεν τους αρέσει οι άνθρωποι να ζούν με ένα σκοπό και εξοργίζονται όταν ο σκοπός αυτός είναι τόσο μεγάλος ώστε να θυσιάζονται ζωές.


Προτιμούν ο κόσμος να ζεί χωρίς αιτία,να είναι απλοι παρατηρητές,άβουλα ανθρωπάκια έυκολα χειραγωγίσημα σαν μια απλή μάζα κρέατος.


Μάλιστα,κάνουν ότι περνάει απο το χέρι τους για να μην επικροτήσει κανένας κάποιον καιόμενο.Συνιθίζεται όταν κάποιος καίγεται για έναν μοναδικό σκοπό να μπλέκεται στο πλήθος και να τρέχει προς τον καιόμενο φωνάζοντας:

''Είναι τρελός!!Είναι ψυχομανής!Μα καλά,ποιος λογικός άνθρωπος δεν συμβιβάζεται με αυτά που έχει και ζητάει περισσότερα?Έσχατη προδοσία στο είδος,άλλη μια αδικοχαμένη ζωή.Ας σβήσει κάποιος τελοσπάντων αυτον του τσουρουφλιασμένο και οι υπόλοιποι να πάμε στους αγρούς.Χάσαμε την μέρα μας με ουτοπικές αηδίες''


Και σκορπάει το πλήθος.


-----------------------------------------------------------------------------------------------
Εσύ τι άνθρωπος είσαι;

Το άρωμα

Στο λεωφορείο προς τη κόλαση
εκεί,στριμωγμένη όπως είμουνα,και καθισμένη στη θέση που πάντα με ζαλίζει,
ήρθε μια άυρα-αρκετά γνωστή-στα ρουθούνια μου.
Έψαξα στις πιο κρυφες γωνίες του μυαλού μου
και στα πιο σκοτεινά σοκάκια
για να συνδέσω τη μυρωδία αυτη,με κάποια ξεχασμένη ανάμνηση.

Μήπως ήτανε τα ανώφελα πειράγματα
μείτε οι αμαρτωλές επιθυμίες?
Ή μήπως,λέω εγω τώρα,ένας ταξιδιώτης του παρελθόντος?

Και μέσα στην απορροφημένη συζήτηση με τον εαυτό μου-σας το ορκίζομαι,δεν ξέρω πως-άρχιζα να σιγοτραγουδάω...

''Έσπασα τη κολώνια σου
έσπασα το αρωμά σου
και με τα χέρια μου αδειανά
χορεύω χορεύω στα γυαλιά
ατμός είναι τα μάτια σου
κομμάτια τα φιλία σου
τώρα δεν έχω τίποτα 
να σε θυμίζει πιά...''


και έπειτα χαμογέλασα στο τζάμι.

Η θάλασσα του Έρωτα.

Βρήκες τον έρωτα ήδη χτισμένο και την αγάπη ετοιμοπαράδοτη,στη καρδία σου,με το πρώτο σου φιλί.
Μάθε όμως πως ο έρωτας δεν τον βρίσκει κανείς έτοιμο,αλλα τον συναρμολογεί,κατασκευάζει και τον τσιμεντώνει ενώ τη λέξη ''σε αγαπώ'',που τη κατάντησες γελοία,δεν πρέπει να τι λές με την ίδια ευκολία που λές ''δώσε μου μια τσούρα'' ή ακόμα χειρότερα ''σε θέλω''.

Και αναρωτίεμαι αν μετα το τσιγάρο,το ποτό και τα όργια που θα κάνεις,θα νιώσεις πιο...χμμμ...γεμάτος?Και έπειτα το απόλυτο καινό.Θα κοιτάς την Αυγουστίατικη θάλασσα και θα είσαι μόνος σου γιατι το τσιγάρο έσβησε,το ποτό σου τέλειωσε,και οι ηδονές σου ήταν της στιγμής.Και όταν το καταλάβεις αυτο-όχι,όχι δεν θα είναι αργα γιατι πιστευω πως ποτε δεν είναι αργά για τίποτα-απλα θα έχεις χάσει πολύτιμα συναισθήματα και δεν θα γνωρίσεις το κόσμο του ανθρώπου.

Μπήκες στη θάλασσα του Έρωτα και πλατσούρισες με τα νερά,δροσίστηκες με τις στάλες και έπαιξες μες την αμμουδια και μετα έτρεξες στον ήλιο για να στεγνώσεις,ακριβώς όπως κανει ένα πιτσιρίκι στη θάλασσα.Κάποια στιγμή ευχομαι να ξεσηκωθεί τσουνάμι εναντίον σου και αυτη είναι η καλύτερη ευχη που μπορώ να σου δώσω.

Καλο ταξίδι και καλό Καλοκαίρι.

Ήθελα να σου πω.

Σε είδα χθες να καπνίζεις μοναχικά και κάπως λυπημένα.

Πίσω απο τη βαβούρα και τη βρωμία της ψεύτικης ευτυχίας(το αλκοόλ ευθύνεται για αυτό),σε είδα να στέκεσαι καμπουριασμένος,αμίλητος και να εισπνέεις μια μεγάλη ρουφιξιά απο το τσιγάρο σου.

Φενόσουνα μελαγχολικός.Απο τη δυστυχία που με τραβάει σε κάθε άνθρωπο,φενόσουνα ίσως αληθινός.Βαρίοσουνα και δεν ντράπηκες να το δείξεις μα ούτε και έσπευσες σε χορούς και μεθύσια για να ξεγελάσεις την ανία σου.

Ήθελα να σε πλησιάσω.Ένιωσα την ανάγκη να σου μιλήσω,να σου πώ κάτι που παρατήρησα απο τη πρώτη στιγμή της συνάντησής μας.Μα δεν  μπόρεσα.Φορτικό χέρι με άρπαξε σχεδόν βίαια απο τη μέση και με οδήγησε στο σημείο όπου ο κόσμος χαμογελά ηλίθια και τραγουδάει ψέυτικα τραγούδια.

Και όπως απομακρυνόμουνα απο κοντά σου με κοίταξες κατάματα,ρουφώντας καρκίνο απο το τσιγάρο σου.Έντονα μάτια.Μεγάλα και καστανά.

Ήθελα μόνο να σου πώ πως έχεις τη πιο ωράια έκφραση που έχω δεί ποτέ μου.

Η ζωή περνάει ωραία με τα χάλια μας...

'H η ζωή δεν έχει καθόλου χιούμορ ή εγώ είμαι ένας ψυχρός,ξενέρωτος άνθρωπος που δεν παίρνει απο αστεία.

Θα προσπαθήσω να εκφράσω αυτα που θέλω μέσα απο μια ιστοριούλα που πιστεύω πως λίγο πολύ έχουμε όλοι ταυτιστεί.

Έχεις μια καραμέλα(για τους διαβητικούς, sugar free).Την πιο γλυκιά καραμέλα του κόσμου.Με περιτύλιγμα γυαλιστερό,άρωμα φράουλας και καρύδας,με πολλά χρώματα και ουτο καθ'εξής.Οτι δηλαδή θα έκανε ενα 4χρονο να χεστεί απο την χαρά του.

Κάποια στιγμή,ενω έχεις πάντα την καραμέλα σου στο χέρι,τη χάνεις.Φευγει.Καπούτ.
Χτυπιέσαι κάτω,κλαίς,ουρλίαζεις,χτυπάς περαστικούς,ορκίζεσαι οτι δεν θα ξαναβρείς τέτοια καραμέλα,πωπω ποσο πολύ την αγάπαγες,πόσο την προστάτευες,κατάθλιψη,ιστορία,κακό.
Αναζητάς την καραμέλα σου και δεν τη βρίσκεις,δεν έρχεται πίσω με κανένα τρόπο.Κλείνεσαι στον εαυτό σου,κλαίς στην μαμάκα σου για την περιβόητη καραμέλα και αρνείσαι να αγοράσεις άλλη.Είσαι και λίγο μουλαράκι,διοτι θες ΤΗ Καραμέλα.

Αργά ή γρήγορα,η ζωή σου θα σε πάρει απο το χεράκι και θα σε οδηγήσει στο supermarket.Εσυ,γεμάτο στις μύξες απο το κλάμα(συγνώμη),βλέπεις και άλλες καραμέλες,όχι όμως τόσο καλες όσο η μια και μοναδική,παλία σου.Διαλέγεις μια.Έχει λιγότερα χρώματα απο την προηγούμενη,το άρωμα της δεν είναι τόσο έντονο και θα έλεγα πως το περιτύλιγμα είναι κάπως...ανιαρό.Την αγοράζεις.

Ζείς την ζωή σου με την καινούρια σου καραμέλα.Στην αρχή,ποθείς τη παλία,συνεχίζεις να κλαίς με μάυρα δάκρυα,και συνεχίζεις να πιστεύεις πως η καινούργια δεν πιάνει μια μπροστά στη παλία.

Περνάει ο καιρός,και συμβιβάζεσαι.Σιγά σιγά παρατηρείς πως η καινούρια σου καραμέλα δεν είναι και ΤΟΣΟ απαίσια.Έχει μάλιστα κάτι σχεδιάκια στο περιτύλιγμα της που δεν τα είχες παρατηρήσει πρίν.Και το άρωμά της,αν και δεν είναι φράουλα-καρύδα,φέρνει κάτι το καινούριο,παράξενα φρούτα και μέλι.Αρχίζει να σου αρέσει.Την εκτιμάς.Την προσέχεις.Περνάς καλά όταν την έχεις στη τσέπη σου.Νομίζω πως αρχίζεις να ξεπερνάς και τον χαμό της παλίας σου καραμέλας...

Έλα όμως που πάνω που άρχισες να φτιάχνεις τη τύχη σου,να σου αρέσει το καινούριο και να περνάς καλά,η  παλία σου  καραμέλα εμφανίζεται!!Απαιτεί την αγάπη σου,απαιτεί την προσοχή σου,απαιτεί εσένα.
Πάνω που σου άρεσε η καινούρια...
Και τώρα,τί στο καλό κάνεις?!

Όταν θες κάτι,που να χτυπάς τον ποπό σου κάτω,που να σκίζεις τα ρούχα σου,που να γίνεσαι χώμα,δεν θα σου έρθει.Όταν πάλι δεν θες κάτι,τότε γίνεται ο πιο πιεστικός γκόμενος που θα μπορούσες να έχεις.Ξέρεις,απο αυτους που σου ζητάνε το λόγο γιατι φοράς στρινγκ ενώ θα πας βόλτα με τις φίλες σου...

...και έχω μια απορία...
Αγαπητή Ζωή...
...ΜΕ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ ΚΟΡΙΤΣΑΡΑ ΜΟΥ?

Στην γιαγιάκα μου.

20/4/2012

Όταν ξύπνησα για το σχολείο,η μητέρα μου,μου αφηγήθηκε ένα όνειρο.
"΄Ήταν η γιαγία σου και καθάριζε το καινούργιο της σπίτι,καθώς μου έδειχνε τα πολλά παιδικά δωμάτια με κούνιες και κρεβατάκια που είχε.Ήτανε τόσο άσπρα,φωτεινά και καθαρά.Μου είπε πως μόνο οι άνθρωποι με καρδιά παιδιού θα πάνε στον παράδεισο".Η μάνα μου με προειδοποίησε οτι η γιαγια μου είναι άρρωστη.

25/4/2012

Η μητέρα μου μου είπε πως δεν είναι καθόλου καλά.Δεν αντέδρασα ιδιαίτερα.Πήγα και έπλυνα τα δόντια μου.Είπα απο μέσα μου "Θεέ μου,μην τη πάρεις μακρια πρίν την χαιρετήσω".

26/4/2012

Επισκέφτηκα την γιαγία μου.Κανονηκά,στο ίδιο κρεβάτι που είναι προσηλωμένη εδώ και 14 χρόνια.Συζήτησα με τον παππού μου για τοτε που ήτανε στη Αφρική,χεραίτησα και έφυγα.Τίποτα σπουδαίο."Όχι ακόμα",είπα.

28/4/2012

Θα έβγαινα μια βόλτα.Πρίν βγώ,πήγα δίπλα,στον παππού μου και στην γιαγιά μου.Πήγα και στον παππού μου μια φράουλα,απο τις δικιές μου,που καλλιεργώ στο μπαλκόνι μου.Μου είπε πως δεν τη τρώει διότι τα κουκούτσια κολλάνε στην μασέλα του.Αφού μιλήσαμε για τα λουλούδια και για το πόσο ωραίο είναι το νυχτολούλουδο,έφυγα για να πάω μια βόλτα.Χεραιτάω τον παππού μου και γυρνάω να φύγω."Δεν θα χεραιτήσεις την γιαγιάκα σου?"Με ρώτησε με ενα λίγο πικραμένο χαμόγελο,κάτω απο το μουστάκι του.6 χρόνια χωρίς να μπορεί να πει ολοκληρωμένες προτάσεις και 8 χρόνια χωρία καθόλου μιλία,δεν είχα συνηθήσει την ησυχία της.Η μάνα μου,μου είπε πως όταν ήτανε καλά,είχε το πιο δυνατό γέλιο που έχει ποτέ ακούσει στη ζωή της.Έσκυψα βιαστικά,τη φίλησα,της χαίδεψα το πόδι και έφυγα."Όχι ακόμα,δεν την χαιρέτησα σωστά".

3/5/2012

Η μητέρα μου με ειδοποίησε οτι θα πήγαινε δίπλα,στον παππού και στην γιαγία διότι η γιαγια βαριανασαίνει.Έκλεισε βιαστικά την πόρτα.Βγήκα έξω,την ακολούθησα κρυφά και κοντοστάθηκα.Λέω στον εαυτό μου "πήγαινε και εσύ δίπλα".'Εδωσα μια πεντάλεπτη μάχη με εμένα και τελικά,πήγα με τα χίλια ζόρια,Η γιαγια και ο παππούς με το οξυγόνο και οι δυο.Ο γιατρός είπε πως δίνει στην γιαγια μου μια βδομάδα ζωής.Έκατσα δίπλα της.

Της χαίδεψα το μάγουλο και τα μαλλία.Βούρκωσα.Έσκυψα και την αγκάλιασα όπως δεν την είχα αγκαλίασει 14 χρόνια τώρα.Τη φίλησα στο μάγουλο και αμέσως το μυαλό μου συνδέθηκε με το παρελθόν.Η παιδική μου ζωή σε φλάς μπακ.Τη γιαγία μου να μου μαγειρέυει σούπα,να που προσφέρει τη 3η καραμέλα,να γκρινίαζει που δεν τρώω όλο μου το φαγητό,να μου λέει πως έιμαι η "αγαπημένη της",να μου φτίαχνει "αυγο με ψωμί"(σας το όρκίζομαι,έβαζε ένα κρυφό συστατικό εκει μέσα),να της κλέβω στα κρυφά τα μακαρόνια της απο το πίατο(όχι οτι δεν με έβλεπε),να είμαστε και οι δύο ξαπλωμένες και να προσπαθούμε να φτίαξουμε τις δικές μας παροιμίες,να πηγαίνουμε για ψώνια,αυτή με το καροτσάκι και εγώ απο πίσω,να την βλέπω να γίνεται ολοένα πιο αργή...

Δάκρυσα.Την έσφιξα πιο πολύ."Σε αγαπάω.Μπορείς την πάρεις Κύριε τώρα.Σε χεραίτησα έτσι ακριβώς όπως ήθελα".

4/5/2012

Σε λιγότερο απο ένα 24ώρο η γιαγίακα μου είχε πια σβήσει...

Love is not a victory march

Ξαφνικά,συνηδητοποίησα πως η αγάπη δεν είναι οτι έχτιζα να είναι.

...δεν είναιδώρα του Αγίου Βαλεντίνου.
...δεν είναι περιχαραγμένα βραχιολάκια με "love" απο το Μοναστηράκι (η εμπορευματοποίηση της μέχρι αηδίας).
...δεν είναι ορνιθοσκαλίσματα με ονόματα πάνω στα δέντρα.
...δεν είναι να περπατάς χεράκι χεράκι στη θάλασσα.
...δεν είναι έρωτας.
...δεν είναι μια απλή και απρόσωπη συμβουλή.
...δεν είναι δωρεές στο "Κάνε μια Ευχή" και μετα να επιζητάς σχόλια "πω,πω,τι καλός άνθρωπος που είστε κύριε!".
...δεν είναι μελαγχολικά τραγούδια και Άγιος ο Θεός.
...δεν είναι καρδούλες στα τετράδια.
...δεν είναι μακροχρόνιες φιλίες μέσω διασκέδασης.
...δεν είναι μεσονύχτια τηλεφωνήματα.
...δεν είναι καν κοινά ενδιαφέροντα.

Αγάπη δεν είναι μια απλή αγκαλία,δεν είναι πάθος ασάλευτο,δεν είναι πεταλούδες στο στομάχι,δεν είναι κάν ενα τυπικό χαμόγελο...

Και ούτε λόγος
...για βρεγμένα χαρτομάντιλα.
...μάυρα μάγουλα απο τη μάσκαρα και το κλάμα.
...αμπελοσοφίες "σε δέχομαι έτσι όπως είσαι αλλα σε παρακαλώ,γίνε λίγο άνθρωπος χριστιανέ μου!".
...βλέπω τα πάντα γύρω μου όπως τα θέλω να είναι.

...δεν είναι δεν είναι θρίαμβος νίκης,
...δεν είναι γλέντια,χαρές και πανηγύρια,
..δεν είναι "σε κερνάω να πιείς την θλίψη σου",
...δεν είναι βοήθεια με αντάλλαγμα,
...δεν είναι σεξ ούτε ηδονή,
...δεν είναι έυκολη υπόθεση,
..δεν είναι κάν μια απλή λέξη.

Ακόμα δεν μπορώ να βρώ τι είναι.Δεν έχω μια ολοκληρωμένη άποψη,δεν γνωρίζω πως να την εκφράσω.Αλλα σήμερα,τουλάχιστον,ξεκλείδωσα ένα της χαρακτηριστικό: πόνος/θυσία.

Και λυπάμαι που έκτισα τα κάστρα μου πάνω σε σακία με άμμο.

Ροδα είναι και γυρίζει.

Έβρισε δυνατά.Δεν ήτανε λίγες οι φορές που του είχε συμβεί αυτό,αλλα ποτέ του δεν ντράπηκε έτσι.

      Πήγαινε το καροτσάκι δεξιά,το πήγαινε αριστερά.Προσπαθούσε να το ανασηκώσει μονάχα με την δύναμη των κοιλιακών του και ταυτόχρονα να το μετακινήσει.Τίποτα.Η ρόδα είχε ''βρεί'' στο χαντάκι του πεζοδρομίου και απο οτι φένεται,πρόθεση της ήταν να παραμείνει εκεί.Ο κόσμος τριγύρω είχε αρχίσει να κοιτάει.Πέρνει άλλη μια βαθιά ανάσα και κάνει όπισθεν για να προσπαθήσει να το περάσει απο την αρχή.

     ΄Ηταν δύσκολο να κουμαντάρει κανείς αυτο το πράγμα,ειδικά όταν ένα μέρος του κορμιού σου,απο τη μέση και κάτω,είναι ανίκανο να βοηθήσει.Είχε κολλήσει εκεί για πάνω απο ένα τέταρτο προσπαθώντας να μετακινηθεί,αλλα ήταν αδύνατο.Είχε αρχίσει να ιδρώνει και οι παλάμες του ήτανε κρύες απο το άγχος και τη ρίγη.Τόσο κρύες που όταν έπιανε τις ρόδες,το σίδερο φαινότανε ζεστό ανάμεσα στα δακτυλά του.

     Αγκομαχώντας,έπεισε τον εαυτό του να προσπαθήσει άλλη μια φορά.Έβαλε δύναμη στο πίσω μέρος της λεκάνης του και ανασήκωσε τις δυο μπροστινές ρόες στον αέρα,έτσι ακριβώς όπως το θέαμα των αλόγων που σηκώνονται στα πίσω τους πόδια,χλιμιντρίζοντας,με φόντο το ηλιοβασίλεμα και την φουρτουνιασμένη θάλασσα.Όμως,το θέαμα αυτό διέφερε πολύ απο το άλογο και τις χέτες στον αέρα.Ήταν ένας εικοσάχρονος,προσηλωμένος σε ένα καροτσάκι που η ρόδα είχε κολλήσει σε ένα χαντάκι στο δρόμο και για φόντο,είχε την πολυκοσμία,την κίνηση των αυτοκινήτων και τις ασφυκτικές ακτίνες του ήλιου.Χωρίς άλογο,χωρίς ηλιοβασίλεμα και προφανώς,χωρίς πόδια.

     Έτσι,ανασηκωμένος που ήτανε,προσπάθησε ταυτόχρονα να τσουλίσει προς τα πίσω.Η ρόδα είχε πλέον απελευθερωθεί αλλα τώρα έπρεπε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της βαρύτητας.Έγειρε το σώμα του σε τέτοια κλίση ώστε να εξασφαλίσει μια μικρή ισορροπία στον αέρα.Βάζει τα χέρια του στις ρόδες λαο μετράει...ένα...δύο...τρί...
  
    ΜΠΆΑΑΑΑΑΑΜ
    
     Ακούστηκε σαν ένα μάτσο παλιοσίδερα να πετιούνται απο ένα σημαντικό ύψος στο πάτωμα.Ένας πολύ ανατριχιαστικός θόρυβος που όσο και να 'θελε κανείς να είναι διακριτικός,δεν μπορούσε παρα να γυρίσει απότομα προς το μέρος του εικοσάχρονου και να νιώσει οίκτο για αυτόν.Το καροτσάκι προσγειώθηκε τόσο απότομα,όσο και οι ελπίδες του νεαρού για απελευθέρωση.Ο νεαρός έσκυψε το κεφάλι και έριξε μια γρήγορη μα σχολαστική ματία τριγύρω του.Όλοι τον κοιτόυσαν πλέον.

     Μια σκιά πλησίασε.Χωρίς να το περιμένει κανείς απο τους δύο,έπιασε το καρότσι απο τα χερούλια,έκανε όπισθεν,το ανασήκωσε-με λίγη δυσκολία-ελαφρά και ξεμάγκωσε τη ρόδα απο το χαντάκι.
  
     Ο νεαρός ξεφύσηξε,Μια ανάσα μπλεγμένη με τόσα συναισθήματα.Σωματικός μόχθος,αγωνία,ντροπή,εκνευρισμό,ταπείνωση,και κάπου μια μικρή ανακούφιση...ήταν όμως τόσο μικρή η δόση της που ήτανε δύσκολο να τη διακρίνει κανείς.

     Δεν του αρέσει να τον βοηθάνε και όυτε να τον λυπούνται.Αποφέυγει πάντα να ζητήσει βοήθεια και στην έσχατη περίπτωση προσπαθούσε πάλι και πάλι και πάλι.Μπορεί να του στοίχιζε μέχρι και δυο ώρες η προσπάθεια,όμως δεν τα έβαζε κάτω,δεν ήθελε να δείχνει αδύναμος.

     Η άγνωστη σωτηρία του νεαρού,έσπρωχνε αμίλητη το καρότσι και προσπαθούσε να το παρκάρει κάπου.Όλα αυτά τα 5 βασανιστικά λεπτά αναζήτησης ενός πεζοδρομίου με λιγότερα χαντάκια,τα μάτια του νεαρού ήταν κολλημένα στο πάτωμα,σκεπτηκά και ελαφρώς νευριασμένα.Δεν προσπάθησε κάν να δεί ποιος τον μετακινούσε.Απόλυτη σιωπή.Ο νεαρός ένιωθε παραδωμένος στην ανικανοτητά του,στιγματισμένος απο τα μάτια των τριγύρων του και εγκλωβισμένος σε μια καρέκλα.Είχε αφεθεί πλέον στην αδυναμία του.

     Το καρότσι σταμάτησε απότομα,Η άγνωστη φιγούρα έκανε δύο βήματα απομακρυνόμενη δίχως να πεί κουβέντα.Είχε κάνει το μέρος της,δεν χρειαζότανε περετέρω βοήθεια.

-Στ..Στα...Στάσου!Κατάφερε να φωνάξει κάπως αμήχανα το νεαρός.

  Η φιγούρα παρέμεινε με την πλάτη γυρισμένη.Κοντοστάθηκε.Ο αέρας φυσόυσε απαλά τα μακριά της μαλλία προς όλες τις κατευθύνσεις....


    
    

Η προσωπική σου Αντίσταση

Σημείωση: εκτός το οτι αποτελεί κατι το πολυ προσωπικό το παρακάτω κείμενο,αναφέρεται και στην επανάσταση απέναντι στα κοινωνικα και οικονομικα δρώμενα που πρέπει να ποηγηθεί άμα θέλουμε να δουμε άσπρη μέρα στη χώρα μας.Πρωτόυ αρχίσουμε την "επανάσταση" στην Ερμου με το να σπαμε μαγαζία,ας αρχίσουμε την επανάσταση μέσα μας.

Κάποια μέρα,

και αλίμονο σε αυτή την μέρα,

όλη αυτή η θλίψη θα μετατραπεί σε οργή.

Νιώθω τον ευατό μου να ξεσικώνεται.

Όλο αυτό το δάκρυ θα υγροποιηθεί σε αίμα.

Νιώθω τον εαυτό μου να διψά.

Όλη αυτή η αποτυχία θα ξεσπάσει.

Νιώθω τον εαυτό μου να μετρά ήδη τα συντρίμια

τα ριμαγμένα σπίτια,

την αηδία της πόλης και την γκρίζα μέρα.

Ασφυκτιώ.Με πιέζουν τείχη.

Πάω να βάλω τα χέρια μου για αντίσταση

και τα νιώθω να σπάνε.

Αργά και βασανιστικά.Αργά και ανυπόφορα.

Σε λίγο θα μου πιέζουν και τα πλευρά.

Δεν θα μπορώ να αναπνεύσω.

Η λύτρωση βρίσκεται λίγο πριν το τελειωτικό χτύπημα.

Η λύτρωση βρίσκεται όταν καταλάβεις-και δεχτείς-οτι ζείς σε ένα πλαστικό κουκλόσπιτο

και κάποιος σε παίζει σα μαριονέτα.

Δεν θα βαρεθεί;

Άμα τραβάει τα σχοινία του κουρμίου σου,

ένα,ένα και εσύ αντιστέκεσαι

δεν θα βαρεθεί να σε κοροιδεύει;

Η λάμπες φωτίζουν μόνο όταν υπάρχει Αντίσταση.

Ζεματάνε,πονάνε,αλλα φωτίζουν.

Το 2011 εμαθα οτι...

...τελικα μου αρεσει η ελληνικη μουσικη,το εντεχνο και τα blues.

...η ειλικρινια σε φερνει σε πολλους μπελαδες!

...τα ''θελω'' ειναι πιο δυνατα απο τα ''πρεπει'' (καλώς ή κακώς)

...οταν ερωτευεσαι δεν γινεσαι τυφλος/χαζος/αφηρημενος.Απλός μαλάκας γίνεσαι.

...ο μαυρος,gay που σε κοιταει στην παραλία γυμνιστών δεν ειναι ανώμαλος.Παρεούλα θέλει.
...σε αντίθεση με τον κουστουμαρισμένο,Έλληνα στο μπαρ.Δεν θελει παρεούλα.Ανώμαλος ειναι!(αφιερωμενο με πολυ αγαπη στην Elle)

...τελικα καποια πραγματα ειναι γραφτό να μην τα αποφύγεις.

...η πανω τρυπα στο αφτι δεν ποναει.To παρακατο όμως,ίσως...

...υπαρχουν χειροτερες γατες απο την δικια μου.

...η παραμικρη απωλεια,παραμενει να ειναι απωλεια οσο και μικρη και αν φενεται και οτι εκτιμας κατι μονο οταν το χασεις.Δεν ειναι γλυκαναλατο-η αληθεια ειναι!

...τα μαθηματικα εχουνε ξεπερασει κατα πολυ τα ορια της λογικης και μπενουνε στα χωραφια της φαντασιας.

...επιασα τον εαυτο μου να μερακλωνει με λαικα.Κουφο.

...με ενα παιδι απο το ΠΙΚΠΑ κανεις τις ωραιοτερες συζητησεις.

...Πορωνομαι ευκολα και ξεκολλαω δυσκολα.

...η αφρικανικη φυλη "Πυγμαιοι" ειναι οι πιο κοντοι ανθρωποι στον κοσμο και τρελενονται για αλατι,ψαρια και τσιγαρα!(credits στον παππου Καλαμαρα)

...το να μοιραζεσαι ειναι πολυ πιο δυσκολο απο οτι πιστευα.

...ολα μπορουν να συμβουν.Για αυτο ομως ακομα δισταζω λιγο.

...ειμαι πολυ ευαισθητη ψυχη γμτ!

...ειναι καλυτερα να ακους παρα να μιλας.

...να μην εμπιστευομαι ευημερα ατομα(αν και κατι μου λεει οτι θα το ξαναπερασω αυτο το μαθημα)

...η μανα μου ειναι ευχαριστος ανθρωπος(ακομα και εξω απο την κουζινα)

...ο πατερας μου ειναι απροβλεπτος.Και το κρυβει καλα ο ατιμος.

...να μην λεω μεγαλα λογια,ουτε καν στον εαυτο μου.

...το να αγαπας τo διαφορετικό ειναι χρονοβορο,δυσκολο και σχεδον ακατορθωτο.Ανεκτίμητο ομως.

...μου αρεσουν τα γερμανικα.Εχουνε μια σεξουλιαρα βαρβαρότητα :D (δεν πιανω στο στομα μου την μπυρα γιατι δεν θα εχουμε τελειωμο)

...εχω ακομα πολλα να μαθω.

Με εκνευρίζω

Τυχαίνει να "μισώ" τους ευαίσθητους ανθρώπους.
Πραγματικά,τους "απεχθάνομαι"...
Γράφουνε τις σκεψεις τους σε μουτζω μουτζουρομένες σελίδες.

Για κάθετι που γίνεται-σαν αυτόματη αντίδραση-σπαταλάνε την υγρασία των ματίων τους,και αυτη κυλάει στο πιγούνι και εξατμίζεται.
"Μισώ" την μιζέρια τους.Να καταδικάζουν την ίδια τους την μοίρα.Να περιμένουνε υπομονετικά.
"Κάψτε τους!Κάψτε τους!"
"Μισώ" την ευαισθησία τους.

ην τρεμόμενη ψυχούλα τους που φοβάται για το τώρα,το παρελθόν και το μέλλον.

"Μισώ" την ευαισθησία τους

.Και είμαι |απόλυτη| σε αυτο.

Έχω ακούσει πως το δάκρυ είναι δύναμη.

Ε,τότε φαντάζομαι πως οι ευαίσθητες ψυχές είναι αρκετα αδύναμοι μπροστά μου...