αηδίασα για λίγο

Νομίζω πως θα ξεράσω,στα αλήθεια...
ανακατεύομαι μόνο στην σκέψη σου
-δεν σε μισώ,απεναντίας-
αλλα αγαπώ περισσότερο το τώρα μου για να σε αφήνω να περπατάς ξέμπαρκος στο μυαλό μου...

δέρμα

πλέγμα από πόρους

άχαρο και όμως τόσο χαρισματικό

ξεχασμένο και όμως τόσο σημαντικό

εσύ είσαι το όριο του μέσα μου

εσύ είσαι το όριο του έξω τους

ταράζεται η ψυχή μου και φουντώνεις και εσύ

κλαίνε τα μάτια μου και ιδρώνεις εσύ

ποτίζεσαι απο θλίψεις και αγωνίες

με την ίδια ευκολία που ποτίζεσαι  απο την βροχή

έχεις γίνει απαλό μετά απο τόσα χρόνια που έμαθες να είσαι σκληροτράχυλο

τα βάρη που σηκώνεις σε έχουν κάνει ανάλαφρο,ίσως διαφανές

Πάνω σου καταγράφονται όλα τα καρδιοκτύπια

είσαι κήρυκας συναισθημάτων

φωτίζεις,κοκκινίζεις,

σκυθρωπιάζεις,λάμπεις,

μαραζώνεις,τεντώνεσαι,

ρυτιδιάζεις,

καθαρίζεσαι,βρωμίζεσαι και πάλι

αγκαλιάζεις τους ανθρώπους με τέτοιο τρόπο που δεν έχουνε αγκαλιαστεί ποτέ

εξαιτίας σου,αντιλαμβάνομαι το χάδι και το χτύπημα,την αγκαλιά και το μαχαίρωμα

καθρέφτη της ψυχής μου και φυλακή της

Καλέ μου άνθρωπε

Όλα όσα θέλεις ανθρωπέ μου,μπορείς να τα αποκτήσεις.

Κάνε πλούτη και ταξίδια.
Άγγιξε τη χλιδή,μην ντρέπεσαι,ακολούθα την καρδιά σου.
Δούλευε για την τελειότητα.Λένε πως η δόξα αποκτιέται με δουλεία,γι'αυτό δούλευε.
Τι έχεις να χάσεις;
Μήπως τον χρόνο σου,τα νιάτα και την υγεία σου-ίσως άλλες φορές τον ίδιο σου τον εαυτό-στο κυνήγι μιας πρόσκαιρης επιτυχίας; Πιστεύω πως αξίζει.

Πήγαινε σε χώρες μακρυνές,
δες τι προσφέρουν και εκεί και αποκτησέ το.
Ο κόσμος όλος είναι για την δικιά σου ευχαρίστηση και μόνο.

Δώσε απλόχερα την εμπιστοσύνη σου
Όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί-σύμφωνα με τα λεγόμενα σου.
Κάνε φίλους,ότι λογής θές,και παρασύρσου απο όλους.

Παντρέψου απο έρωτα
Χάρισε στην γυναίκα σου 2-3 παιδιά και μετά χώρισε την για κάποια πιο νέα.
Ασχολήσου με τα παιδιά σου σαν να είναι η διασκέδαση σου
.Αγόρασε τους και το καλύτερο παιχνίδι στην αγορά.Είμαι σίγουρη πως θα είσαι ο καλύτερος γονιός του κόσμου.
Και άν τα δείς να μεγαλώνουν κακομαθημένα,κατηγόρησε την τηλεόραση και την δασκάλα στο δημοτικό που δεν τους έμαθε καλά την προπαίδεια.

Ζήσε τη ζωή στο φούλ
Πήγαινε σε όλες τις δεξιώσεις και τα πάρτι,φόρα τα καλά σου,πιες λίγα ποτηράκια παραπάνω και παίξτο ενδιαφέρον και ψαγμένος.
Μίλα για πράγματα μεγάλα,φιλοσόφησε μέχρι φλυαρίας και πες ενα χαμογελαστό ''πέρασα υπέροχα'' φεύγοντας πιο άδειος απο οτι ήσουν.

Ερωτεύσου 
όποιον βρεις-ότι βρεις.
Ο έρωτας και η αγάπη είναι κάτι το φτιαχτό έτσι και αλλιώς.
Τάξε ονειρεμένα Σαββατοκύριακα και Δευτέρα πρωί φύγε απο την πίσω πόρτα ξένος.
Λες και δεν γνώρισες ενα κορμί το προηγούμενο κιόλας βράδυ.

Υπερασπίσου το εγώ σου.
Πάντα εσύ έχεις δίκιο.Οι άλλοι είναι απλά χαζοί και δεν καταλαβαίνουν την ανωτερότητα σου.
Κάνε οτι περνάει απο το χέρι σου.Φώναξε,βρίσε και κλείσε δυνατά την πόρτα.
Κουτσομπόλεψε,και αμέσως μετά πες ''Δεν είμαι κακός άνθρωπος,απλά λέω την αλήθεια''.Και όλοι οι άλλοι θα συμφωνήσουν.

Ποτέ μην ησυχάσεις και ποτέ μην κάτσεις να σκεφτείς.

Άν όμως σε μια στιγμή αφέλειας γυρίσεις πίσω την πλάτη σου και δεις τον δρόμο που πήρες,
τις καρδιές που πλήγωσες,
το χρόνο που ξόδεψες,
το πόσο πολύ επικεντρώθηκες σε εσένα,
πόσο φούσκωσες και σκλήρυνες που δεν αναγνωρίζεις πια το ίδιο σου το δέρμα,
οταν δεις οτι η καταστροφή σου είναι μεγαλύτερη απο την απόλαυση που πήρες
οτι άλλα έσπειρες και οτι άλλα θέρισες,

τότε,
καλέ μου άνθρωπε,
πέσε χάμω...και κλάψε.










*ψάχνω για άτομα που ενδιαφέρονται να λάβουν μέρος σε ταινία μικρού μήκους βασισμένη σε αυτο το κείμενο.Όποιος ενδιαφέρεται να επικοινωνήσει μαζί μου παρακαλώ στο email
eva_mwah@hotmail.com ή με comment.

αλλά με βρίσκω

Δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω,
δεν το θεωρώ κακό,''ρυτίδα'' της προσωπικότητας μου
λεκές στον σεβασμό του εαυτού μου.

Είμαι άνθρωπος μαύρο χάλι,
σπασμένος σε χίλια κομματάκια
μπερδεμένη μέχρι αηδίας
πονεμένη από τον ίδιο μου τον εαυτό μέχρι αίματος
και απογοητευμένη από το περιβάλλον μου

Πιεσμένη για το καλύτερο
πληγές σε όλο μου τον χαρακτήρα
και καμιά φορά λέω και την κακία μου.Μπροστά σου ή και από μέσα μου(αλλά σχεδόν ποτέ πίσω από την πλάτη σου).

Όμως,αυτο ακριβώς είναι που με κάνει δυνατή
να παραδέχομαι την αδυναμία μου,την πλήρη ανικανότητα μου,την αισχρή μου συνείδηση.
Δεν κάνω κάτι ιδιαίτερα καλό-ηθικά εννοώ καλό,διαφορετικά κάνω τέλεια κεκάκια-
έτσι νιώθω άνετη κάπως...ελεύθερη...
είμαι αποδεσμευμένη απο το ''τέλειο'' του ανθρώπου.

Μα γιατί να κρυφτώ;
προσπαθώ-Ω ΘΕΕ ΜΟΥ-πόσο προσπαθώ να φτιάξω,
να κοιτάω λίγο περισσότερο τον άλλον από την πάρτη μου
να αγαπάω πιο πολύ τον εχθρό μου παρά τον φίλο μου.
αλλά πιστεύω πως ποτέ δεν θα το καταφέρω σε ικανοποιητικό βαθμό.

Μέχρι τότε τα βρίσκω με τον εαυτό μου,σιγά σιγά και επίπονα
αλλά με βρίσκω.

Μια απο αυτές τις μέρες

Με στεναχώρησαν πολλά πράγματα σήμερα...

Ένας φίλος που δεν συμπεριφέρεται σωστά,
η ίδια μου η συμπεριφορά μου απέναντι σε αυτόν τον φίλο,
που δεν είμαι πνευματικά ''ανώτερη'' ώστε να παρακάμψω τα αρνητικά του παραπάνου φίλου,
μια ανίατη συζήτηση και ψευτοφιλοσοφία σε μια καφετέρια,
ο χλιαρός σε θερμοκρασία καφές της ίδιας της καφετέριας,
που έβρεχε τόσο πολύ που πάγωσαν τα πόδια μου,
τα λεφτά που σπατάλησα και τώρα έχω μείνει ταπί,
για το πόσο πολύ μου λείπει η οικογένεια μου,
και για το πόσο μακριά βρίσκομαι απο το να βρώ τον εαυτό μου

Μπερδεύτηκα :S

    Πολλοί άνθρωποι λένε να ζεις στο παρόν και όχι στο μέλλον ή στο παρελθόν,γιατί το μέλλον είναι αβέβαιο και το παρελθόν δεν μπορείς να το αλλάξεις.

         Και εγώ,με την ανθρώπινη ηλιθιότητα που με βαράει,δυσκολεύομαι να το κάνω πράξη ή ακόμα και να το καταλάβω.Το παρελθόν μου φαίνεται γνώριμο και το μόνο σίγουρο,το μέλλον ελπιδοφόρο ενώ το παρόν μια υποχρεωτική στάση που πρέπει να υπομένω και να περιμένω μέχρι να περάσει το τρένο του αύριο.

          Αναρωτιέμαι...υπάρχει όντως παρόν;Όλα,δεν είναι ένα άμεσο μέλλον;.Για να γίνω πιο κατανοητή,πες πως είναι Σάββατο πρωί και κανονίζεις να βγείς το βράδυ.Δεν ανυπομονείς για το βράδυ;Δεν κανονίζεις τι θα φορέσεις,πιεις,πεις κτλ; Άρα,ζείς το μέλλον(βράδυ)στο παρόν(πρωί).

          Δεν ξέρω γιατί μου φαίνεται τόσο δυσνόητο το ρητό ''να ζεις με τις ευλογίες του σήμερα''.Τόσο αχάριστοι είμαστε εμείς οι άνθρωποι;Ή τελοσπάντων θεωρείται αχαριστία να περιμένω κάτι ώστε να ξεχνάω αυτά που έχω;Ή απλά είναι ένα άλλο,κακό χαρακτηριστικό του ανθρώπινου εγκεφάλου,που παίζει μεταξύ των ορίων του εγωισμού και του αλτρουισμού;Δεν έχω κάτι πολύ σημαντικό(μια δουλεία,έναν σύντροφό,την υγεία μου),και περιμένω με ανυπομονησία το μέλλον για να το αποκτήσω,αψηφώντας τα υπόλοιπα.Αυτό είναι καλό ή κακό;

Κάποιος να με ξεμπερδέψει γιατί αρχίζω και τσαντίζομαι.