Friday, September 28, 2012

Ο καθρέπτης

Μόλις σχόλασε απο τη δουλεία και αυτή,για άλλη μια φορά,τρέχει να προλάβει κάτι.

Τρέχει προς την κεντρική πλατεία,βαδίζει έντονα προς το σκοτεινό στενό.Οι δρόμοι άδειοι και υγροί,νερό στα πόδια της και λάσπη στη παλία της καμπαρντίνα.Δεν πτοείται όμως.Τρέχει να προλάβει.

Ανεβαίνει τις σκάλες πολύ βιαστικά και αυτές παραπονιούνται.Τρίζουν και ουρλιάζουν.Όμως αυτή δεν πατάει πιο μαλακά-αντίθετα-στα τελευταία πέντε σκαλοπάτια επιταχύνει.Βγάζει το κλειδί απο τη τσάντα της,της πέφτει κάτω.Σκύβει,κάπως άχαρα,για να το πιάσει.Τα χέρια της τρέμουν,της πήρε αρκετή ώρα μέχρι να βρεί τη κλειδαρότρυπα και να καταφέρει να ανοίξει τη βαρία της πόρτα.

Συνεχίζει να περπατάει γοργά,πατάει το παλίο της διάδρομο με τις λασπωμένες της μπότες.Η καμπαρντίνα πέφτει με μια κίνηση στο σκονισμένο της χαλί.Μυρίζει μούχλα.Ο ένοικος πάλι αρνήθηκε να καθαρίσει τον λέβητα και έτσι η μυρωδιά φτάνει μέχρι το μόλις 20 τ.μ διαμέρισμά της.

Πετάει τη τσάντα της κάτω,αφήνει τα βρεγμένα μαλλία της ελέυθερα,αρχίζει να ξεκουμπώνει το μάλλινο της φόρεμα.'Επειτα,σειρά έχει η δεξιά μπότα και η νάυλον κάλτσα, ενώ συνεχίζει να φοράει το αριστερό ζευγάρι.

Διστάζει.Σκέφτεται...

Κατεβάζει γρήγορα τις τιράντες του σουτίεν της και με μια απαλή κίνηση,σαν ανδρικό χέρι,κατεβάζει το σλιπάκι της.Τώρα,ηρεμούν επιτέλους οι κινήσεις της,ανασαίνει με πιο βαρία πνοή,σαν ψάρι έξω απο το νερό έτοιμο να παραδωθεί στην ασφυξία του.

Προχωράει δειλά προς τον καθρέπτη .Αντικρύζει το κουρασμένο σώμα της,τη γυμνή της σάρκα,το δέρμα της το χλωμό.Το βλέμμα της προχωράει προς τα κάτω,μπορεί πλέον να ξεχωρισει μια μάυρη σειρά πάνω απο τον αιδοίο της,τα στήθια της τα ευάλωτα και τα κόκαλα στο γοφό της.

Στον καθρέυτη αντικατοπτρίζεται η παρουσία της όπως ακριβώς τη γέννησε η μάνα της η μακαρίτισσα,γυμνή απο τα πάντα-γυμνή απο ρούχα,φόβους και πάθη.Και έτσι όπως στέκεται,νιώθει το γλυκό αλλα και κρύο αίσθημα που νιώθει ένα νεογγένητο όταν βγαίνει απο τη μήτρα
...ελευθερη.





No comments:

Post a Comment