Friday, July 18, 2014

Κάθε φορά...

Άν και μόνο άν
αποφασίσω να σε αφήσω,
να παραδώσω αυτο το πετραδάκι που φιλοξενω με τόση αγάπη.

Αγαπώ ένα μικρό βότσαλο
τόσο πολύ,που του επιτρέπω να μένει μέσα στην καρδιά μου.

Παρόλο που ξέρω πως πιάνει χώρο,
παρόλο που ξέρω πως είναι απλά μια πέτρα
παρόλο που ξέρω πως βαραίνει το περπάτημα μου
παρόλο που ξερω πως,στο κάτω κάτω,είναι άχρηστο
εγώ το κρατάω σφυκτά και αρνούμαι να το πετάξω.

Έχω γκρεμίσει μια ολόκληρη οικοδομη απο μέσα μου
με πολύ πόνο και δάκρυ
αλλα αφού σκούπισα,καθάρισα,ξεσκόνισα και πέταξα,
κρατάω για...φυλακτό ένα μικρό βότσαλο. Ενα απομεινάρι.

Ένα φτύσιμο...
ένα σκουπίδι...
μια στάκτη μες το μάτι...


No comments:

Post a Comment